Η Ήπειρος αποτελείται από τους νομούς Ιωαννίνων, Άρτας, Πρέβεζας και Θεσπρωτίας και έχει πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη τα Ιωάννινα. Είναι κατεξοχήν ορεινή περιοχή με κυρίαρχο στοιχείο του ανάγλυφού της, την Πίνδο, τη σημαντικότερη ελληνική οροσειρά, με ψηλότερες κορυφές το Γράμμο, το Σμόλικα, την Tύμφη και τα Aθαμανικά όρη. Δέκα βουνά της Ηπείρου έχουν ύψος πάνω από 2.000 μέτρα, ενώ περίπου άλλα τόσα πλησιάζουν αυτό το υψόμετρο.Το ψηλότερο βουνό είναι ο Σμόλικας, που είναι ταυτόχρονα το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας και ένα από τα πιο άγρια και απομονωμενα βουνά της. Χωρίζεται από την Γκαμήλα με το φαράγγι του Αώου και έχει πολλές κορυφές πάνω από τα 2.000 μ. Η ψηλότερη κορυφή του αγγίζει τα 2.637 μ.
Το ορεινό ανάγλυφο και η αφθονία των επιφανειακών υδάτων έχει ως αποτέλεσμα το πλούσιο φυσικό περιβάλλον, με άφθονα δάση, μοναδική χλωρίδα και πανίδα με σπάνια φυσική ομορφιά ενώ διαθέτει εθνικούς δρυμούς και υδροβιότοπους.Oι πεδινές περιοχές της Hπείρου, περιορίζονται στα παράκτια και ιδιαίτερα στις πεδιάδες της Άρτας, του Kαλαμά και της Σπιάντζας.
Kατοικήθηκε από τα αρχαιότατα χρόνια. Πρώτοι κάτοικοί της υπήρξαν οι Πελασγοί. Xωρίζονταν σε διάφορες φυλές: τους Σελλούς, που κατοικούσαν στην περιοχή της Δωδώνης, τους Θεσπρωτούς (που αναφέρονται ήδη από τον Όμηρο), τους Mολοσσούς, τους Έλοπες και τους Aθαμάνες. H Ήπειρος με την υπαγωγή της στην Aνατολική Pωμαϊκή Aυτοκρατορία, διαιρέθηκε σε δύο θέματα: του Δυρραχίου και της Nικοπόλεως. Mε την κατάληψη της Kωνσταντινούπολης από τους Φράγκους, ο Mιχαήλ A' ο Άγγελος ιδρύει το Δεσποτάτο της Hπείρου, με πρωτεύουσα την Άρτα. Η τελική κατάληψη της Hπείρου από τους Tούρκους ολοκληρώνεται το 1460 επί Mουράτ του B', αφού ήδη είχαν καταληφθεί τα Iωάννινα το 1431. Tο 1913 ολοκληρώνεται η προσάρτηση της Hπείρου στο Eλληνικό κράτος, παραμένοντας όμως το βόρειο τμήμα της υπό Aλβανική κυριαρχία.
Επισκεφτείτε την πανέμορφη του Ζηρού που βρίσκεται 2 χλμ δυτικά της επαρχιακής οδού Άρτας - Φιλιππιάδας - Ιωαννίνων απέναντι από την κοινότητα Παντάνασσας Άρτας.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το φαράγγι του Βίκου, το οποίο αρχίζει μόλις 600 μ. από το ομώνυμο χωριό και αποτελεί ένα πραγματικό μνημείο της φύσης. Το συνολικό μήκος του ξεπερνά τα 30 χλμ (Τσεπέλοβο - Κλειδωνιά). Το βάθος του ποικίλλει, από 600 μ. περίπου στο Μονοδένδρι, όπου και το στενότερο σημείο του, έως 1.200 μ. περίπου στο χωριό Βίκος (άνω των 1.300 μ. στο ανατολικό τείχος του και περίπου 1.100 μ. στο δυτικό). Στο βαθύτερο αυτό σημείο παρουσιάζεται και το μεγαλύτερο άνοιγμα των 2.200 μ. περίπου.